وب سایت پایگاه بروجردی( کاخک مقدس)

کاخک زیر برف

brujerdi — Wed, 09 Jan 2008 06:49:07 GMT

برف مي بارد،برف مي بارد

برف مي بارد بروي خار و خاراسنگ

كوهها خاموش ،دره ها دلتنگ
بر نميشد گر ز بام كلبه ها دودي
يا كه سوسوي چراغي گر پيامي مان نمي آورد
ما چه ميكرديم دركولاك دل آشفته دم سرد؟
آنك ،آنك كلبه اي روشن
روي تپه روبروي من
درگشودندم،مهرباني ها نمودندم
زود دانستم كه دور از داستان خشم وبرف وسوز،دركنارشعله آتش
قصه مي گويد براي بچه هاي خود عمو نوروز: آري،آري زندگي زيباست
گفته و ناگفته اي بس نكته ها كين جاست
آفتاب زر،باغهاي گل،دشتهاي بي دروپيكر،
سر برون آوردن گل از درون برف
خواب گندمزارها در چشمه مهتاب
آمدن،رفتن،دويدن
عشق ورزيدن
درغم مردم نشستن
پا به پاي شادماني هاي مردم پايكوبيدن
آري،آري زندگي زيباست
زندگي آتشگهي ديرنده پابرجاست
گربيافروزيش رقص شعله اش در هركران پيداست
ورنه خاموش است وخاموشي گناه ماست
پيرمند آرام و با لبخند ،كنده اي در كوره افسرده جان افكند
چشمهايش در سياهي هاي كومه جستجو ميكرد
زيرلب آهسته با خود گفتگو ميكرد
جنگلي هستي تو اي انسان
جنگل اي روئيده آزاده
سربلند و سبز باش اي جنگل انسان
زندگاني شعله مي خواهد،صدا سردادعمو نوروز
شعله ها را هيمه بايد روشني افروز ...

بیاد شعر آرش کمانگیر اثر سیاوش کسرایی

brujerdi — Tue, 03 Oct 2006 06:33:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم:::: ما اميدواريم بشر به رشدي برسد كه مسلسلها را به قلم تبديل كند. امام خميني . مبادا غافل شويم و روزمرگي ما رااز حضور تاريخي خويش غافل كند :::اي دل تو چه مي كني ؟ مي ماني يا مي روي ؟ ::: زنده باد مخالف من

brujerdi — Mon, 07 Aug 2006 13:16:18 GMT

دعا براي ظهور آقا امام زمان

خدايا بر دانش ما بيفزا

خدايا ما را به راه راست هدايت فرما

خدايا به ما بياموز تا هيچ چيز را نيازموده نپذيريم

خدايا ما را از تعصب - ناداني و دروغ دور دار.

به تصوير كشيدن مباني معنوي و مذهبي و شخصيت‌هاي قدسي، هنر خاصي را مي‌طلبد كه تنها هنرمندان سليم‌النفس و متعهد مي‌توانند از عهده آن برآيند.

در هنر نمي‌توان مستقيم سخن گفت و يا پند و اندرز داد. هنر سينما كه اصالت و اساس آن بر تصوير است، به عكس ديگر هنرها، مشكل‌تر مي‌تواند چنين مفاهيمي را به زبان خود ترجمه كند و به گونه‌اي كه به اين مفاهيم لطمه نخورد، آن را در خود حل كند يا به واقع خود در آن حل شود. در عين حال، بايد گفت مؤثرترين روش براي ماندگار كردن مفاهيم مذهبي و ديني به تصوير كشيدن آن‌هاست.

آمريكا جنگ خليج فارس را به مدد رسانه‌هاي تصويري و سينما به راه انداخت. جنگ عراق

را نيز همين‌طور، با ساختن يك دروغ ساده كه صدام سلاح‌هاي هسته‌اي يا كشتار جمعي

دارد و به شدت براي امنيت ما خطرناك است. در حالي كه.....

برای مطالعه بروی ادامه مطلب کلیک کنید

brujerdi — Wed, 26 Jul 2006 14:41:26 GMT

عكسي از چنار پر صلابت كاخك

brujerdi — Wed, 26 Jul 2006 14:32:01 GMT

امامزاده محمد عابد (ع)

brujerdi — Wed, 26 Jul 2006 14:28:56 GMT

brujerdi — Mon, 17 Jul 2006 05:36:00 GMT

ولادت دخت نبی اکرم حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیهارا به

همه عاشقان نبی و آلش تبریک و تحنیت می گوییم

تقدیم به روح پر فتوح بی بی دو عالم

brujerdi — Mon, 17 Jul 2006 05:30:18 GMT

مولودي 1

مولودي 2

مولودي 3

مولودي 4

مولودي 5

مولودي 6

مولودي 7

مولودي 8

مولودي 9

مولودي 10

مولودي 11

مولودي 12

مولودي 13

مولودي 14

مولودي 15

مولودي 16

مولودي 17

مولودي 18

مولودي 19

مولودي 20

مولودي 21

مولودي 22

مولودي 23

مولودي 24

مولودي 25

مولودي 26

مولودي 27

مولودي 28

مولودي 29

مولودي 30

همه چيز درباره اعتياد به سيگار

brujerdi — Thu, 13 Jul 2006 21:40:40 GMT

اعتیاد

توتون چيست ؟

توتون گياهى است (نيكوتيانا تاباكوم و نيكوتيانا رستيكا) محتوى نيكوتين، دارويى اعتيادآور كه دو اثر محرك و افسرده كننده را با هم دارد.

رايج ترين شيوه استعمال توتون، تدخين آن به شكل سيگار است. توتون همچنين به شكل سيگار برگ يا پيپ دود مى شود. به شكل توتون جويدنى جويده مى شود و به شكل انفيه خشك با بينى بالا كشيده شده و يا به شكل انفيه تر بين لب ها يا داخل گونه نگاه داشته مى شود. توتون را همچنين مى توان با حشيش به شكل «سيگارى» تدخين كرد.

تمامى روش هاى استعمال توتون نيكوتين را به بدن منتقل مى كنند. سيگار كشيدن به عنوان خطرى براى سلامتى قلمداد مى شود و به همين دليل در بسيارى كشورها سخت گيرى در مورد استعمال آن در مكان هاى عمومى افزايش يافته است.

منشاء توتون از كجاست

توتون، مدت ها قبل از ورود اروپائيان توسط بوميان آمريكا كشت و به شكلى گسترده مصرف مى شده است و پس از ورود اروپائيان به آمريكا به ساير نقاط دنيا منتقل شد.

چه كسانى سيگار مى كشند

بالا رفتن آگاهى درباره اثرات منفى سيگار بر سلامتى و افزايش محدوديت ها، سيگار كشيدن را در كشورهاى پيشرفته به ميزان ثابتى كاهش داده است.

در حالى كه سيگار كشيدن و مصرف ساير انواع توتون در كشورهاى توسعه يافته در حال كاهش است، در كشورهاى در حال توسعه، اين ميزان روبه افزايش است.

همچنين سيگار كشيدن در ميان افراد داراى سطح تحصيلات و درآمد پائين تر در حال افزايش است.

مطالعات نشان مى دهد كه عوامل ژنتيكى در وابسته شدن يا وابسته نشدن فرد به سيگار نقش دارند.

در ميان افرادى كه مبتلا به اختلالات خاص روانپزشكى هستند، احتمال سيگار كشيدن بيشتر است. در پيمايشى كه در آمريكا بر روى دريافت كنندگان خدمات سرپايى روانپزشكى انجام شده، نشان داده شده است كه ميزان استعمال سيگار در ميان مبتلايان به اسكيزوفرنى 88 درصد، در ميان افراد مبتلا به مانيا 70 درصد و در ميان مبتلايان به افسردگى 49 درصد است.

پژوهش ديگرى نشان داده است كه 85 درصد كسانى كه به دليل وابستگى به الكل به مراكز درمانى مراجعه مى كنند نيز سيگارى هستند.

استعمال توتون چه احساسى در شما ايجاد مى كند

نيكوتين موجود در تنباكو به سرعت وارد مغز شده، در آنجا به شكل يك محرك عمل كرده و سرعت ضربان قلب و تنفس را افزايش مى دهد. دود سيگار همچنين سطح اكسيژن را در جريان خون كاهش داده و افت درجه حرارت پوست را سبب مى شود. در مورد سيگارى هاى بى تجربه، احتمال بروز سرگيجه، تهوع و سرفه يا عق زدن وجود دارد.

تغييرات خلقى حاصل از استعمال نيكوتين ملايم، پيچيده و قدرتمند هستند. برخى افراد احساس مى كنند كه سيگار كشيدن به هشيارى و تمركزشان كمك كرده و نيز سبب آرامش آنها مى شود. تحقيقات نشان داده است كه سيگار كشيدن افزايش سطح دوپامين را كه ماده اى شيميايى در مغز است، به همراه داشته و در فرد احساس لذت ايجاد مى كند و تمايل به ادامه اين عمل را در فرد برمى انگيزد.

كشيدن سيگار و دود غيرمستقيم آن مى تواند چشم ها،

اعتياد

brujerdi — Thu, 13 Jul 2006 21:35:35 GMT

اعتياد

آيا شما معتاد هستيد؟ حتماً از خواندن اين سؤال خيلي تعجب مي كنيد و فرياد مي زنيد: «نه...» اين سؤال ما را به ياد مواد مخدر، الكل و نظاير اينها مي اندازد و همين باعث مي شود بخواهيد هر گونه ارتباط خود با چنين مواد پليد و آسيب زننده اي را نفي كنيد.

اكثر برخوردهاي ما با اعتياد با خشم، تضاد و نااميدي همراه است. براي همين هم هست كه در مورد اعتياد از عباراتي مثل جنگ با مواد مخدر، از بين بردن عفريت اعتياد و نظاير اينها استفاده مي كنيم و به بيان داستان ها و حكاياتي از زندگي هايي مي پردازيم كه نشان مي دهند چگونه رفتارهاي اعتيادي، زندگي افراد را بر باد داده است. اما آيا دامنه استفاده ازتخدير كننده ها، تنها به چيزهايي مثل سيگار، حشيش، هروئين و الكل محدود مي شود؟ بايد بگوييم خير. در جهان امروز اعتيادهاي ديگري هم ديده مي شود كه اكثر شما با آنها آشناييد منتها ممكن است ندانيد كه اعتياد به اينها نيز در زمره رفتارهاي اعتيادي محسوب مي شود. در اين مقاله به معرفي برخي از اين رفتار هاي اعتيادي پرداخته ايم.

اعتياد به كار

اين اعتياد مسلماً با اعتيادي نظير اعتياد به الكل بسيار متفاوت است. معتادين به كار، همه ساعات و كل روز خود را صرف كار مي كنند و به اين ترتيب با دليل موجهي از اطرافيان خصوصاً افراد خانواده خود غافل مي شوند. در واقع اعتياد به كار، براي آنها اقدامي موثر براي فاصله گرفتن از ديگران است. كسي كه معتاد به كار است سرمايه گذاري سنگيني در كارش مي كند و نشان مي دهد كه براي او كار جدي است و او هم در كارش جدي است و به همين دليل بايد از جانب ديگران كاملاً جدي گرفته شود، اما در حقيقت، كار پوششي است براي فرار از مسئوليت هايي كه او نمي تواند و نمي خواهد با آنها روبه رو شود!

اعتياد به تلويزيون

دلايلي در دست است كه نشان مي دهد تماشاي تلويزيون هم داراي نشانه هاي يك رفتار اعتيادي است! بدين معني كه وقتي معتاد به تلويزيون را از تماشاي آن محروم مي كنيم، نشانه هاي محروميت ظاهر مي شود. در يك بررسي مشخص گرديد كه مانند هروئين، وقتي اشخاص بسيار معتاد به تماشاي تلويزيون، از آن محروم شدند، آثار محروميت نظير پرخاشگري، اضطراب، افسردگي، ناتواني در كنار آمدن با اوقات بيكاري و احساس گناه، 5تا 7 روز بعد به شدت در آنها نمايان شد. در اكثر موارد نياز به تماشاي افراطي تلويزيون، ناشي از احساس تنهايي و محروميت در زندگي است، نكته اي كه از نظر خود فرد در اغلب موارد پنهان مي ماند!

غير از اين اعتيادها، موارد ديگري هم وجود دارند كه به ظاهر مخدر نيستند اما فرد دانسته يا ندانسته به آنها معتاد مي شود. براي مثال، قهوه در حال حاضر در شمار مواد ممنوعه مصرفي نيست، در حالي كه مصرف زياد آن مي تواند مسائل جسماني و حتي احساسي شديدي ايجاد كند. بالزاك، نويسنده معروف فرانسوي در اثر اعتياد به قهوه از دنيا رفت. عادت او به قهوه چنان زياد و مخرب شده بود كه آن را به صورت سوپ غليظ مي خورد!

برخي افراد هم به چاي اعتياد دارند و اگر سر ساعت خاصي چاي ننوشند دچار سردرد و بي حوصلگي مي شوند! اعتياد به خريد كردن، فوتبال و به اينترنت نيز(خصوصاً در مورد پسران نوجوان) از ديگر انواع اعتياد است.پس همان طور كه مي بينيم بسياري از ما در سطوح كم يا زياد معتاديم. اما ببينيم چه مي شود كه نوع يا درصدي از اعتياد دامن گير بسياري از ما مي گردد؟

عوامل مؤثر در اعتياد

نظريه هاي روان شناختي و جامعه شناختي، دلايل زيادي براي ابتلا به انواع اعتياد ذكر مي كنند، اما ما در اينجا بيشتر قصد داريم از جنبه هاي دروني تر و تا حدودي متعالي تر، اين دلايل و عوامل را بررسي كنيم، هر چند مي دانيم كه آن دلايل نيز نتيجه بررسي ها و پژوهش هاي علمي و تجربي مي باشند و كاربردهاي خاص خود را دارند.

همه انسان ها ميل به كامل تر شدن دارند؛ تمايل به تكامل. اين تمايل در تمامي سلول هاي بدن انسان وجود دارد، گويي در حافظه هر سلول حك شده است. اين حافظه پاك نمي شود، اما مي توان روي آن را با انواع آلودگي ها پوشاند. وظيفه حقيقي ما در مورد اعتياد همين است كه آگاهي مربوط به كمال طلبي و كامل شدن را كه هميشه در شما وجود دارد، دوباره بيدار كنيم.

اعتياد به هر شكلي كه وجود داشته باشد اعم از اعتياد به مواد مخدر، غذا، الكل، سيگار، قمار، تلويزيون و صدها وسوسه ديگري كه همه روزه بر سر راهمان قرار مي گيرند، ناشي از آن است كه مي خواهيم در مكاني اشتباه به دنبال خواسته اي موجه بگرديم!

روبرت جانسون، روانشناس مشهور در كتاب خود به نام «وجد» ، همين مفهوم را چنين بيان مي كند: اعتياد چيزي نيست جز جايگزين كردن فساد و تباهي، به جاي تجربه سرور واقعي!

از اين ديدگاه معتاد يك جوينده است، اما جوينده اي گمراه. او در جستجوي شادي، نشاط و حتي ماورايي شدن است، اما در جهتي نادرست نگاه مي كند و در همان جهت نادرست دست به اقدام مي زند.

دست كم در شروع اميدوار است چيزي شگفت انگيز را تجربه كند، چيزي كه او را به وراي واقعيات تحمل ناپذير روزانه ببرد. البته اعتياد چيزي نيست كه كسي به آن افتخار كند، اما نشانه اي است از ميل انسان ها به رسيدن به تجربه هاي فراتر، تجربه هايي كه متأسفانه، هرگز با داروهاي مواد مخدر يا با رفتارهاي وسواسي، حاصل نخواهد شد. اكثر ما نمي دانيم نيازهاي معنوي داريم، منظور نياز به محبت يا نظاير آن نيست بلكه منظور نياز به نوعي آگاهي معنوي و دروني است. واقعيت اين است كه همان طور كه به آب، غذا و هوا احتياج داريم به «وجد و سرور» نيز نيازمنديم. وقتي نيازهاي حقيقي روح و روان، به درستي فهميده و ارضا نمي شوند بسياري از ما به انواع گوناگون فعاليت هاي تحريك كننده روي مي آوريم تا به تجربه اي كه جانسون، آن را «وجد» مي نامد دست يابيم.

همه انسان ها، در هر فرهنگ و در هر عصر تاريخي، نيازمند تجربه «وجد» بوده و هستند. آنها در پي اين بوده اند كه به نوعي از شادي و نظاير آن برسند كه وراي واقعيات زندگي روزانه باشد.

شخص معتاد نيز گمان مي كند با اعتياد خود مي تواند به شگفتي و رمز و راز برسد. اما خلأ معنوي او، كه به درستي هدايت نشده، او را به سمتي سوق مي دهد كه به اقدامات ويرانگرانه عليه خود تن مي دهد.بقيه ما نيز براي پر كردن همين خلأ، به اقدامات ديگري روي مي آوريم كه اگر چه ظاهراً به تخريب كنندگي اعتياد نيستند، اما در حقيقت، به همان اندازه نياز اساسي ما را بي پاسخ مي گذارند.

بر اساس اين شيوه درماني هر گاه اقدامي صورت مي دهيم، مثلاً مدادي را برمي داريم يا در قايق مي نشينيم يا مثلاً اسب سواري مي كنيم، تألم يا رضايت و خشنودي حاصله در ذهنمان باقي مي ماند و خاطره اي از آن تألم يا شادي، ثبت مي شود. اگر ميزان تألم، زياد باشد، سعي مي كنيم از آن عمل، حذر كنيم و اگر تجربه ما خوشايند باشد سعي مي كنيم هر طوري شده، آن را دوباره تكرار نماييم. اگر خاطره يك اقدام، لذت بخش باشد در ما ميلي ايجاد مي شود تا دست به اقدامي بزنيم كه دست كم به اندازه تجربه اوليه، رضايت بخش باشد و همين مطلب، خميرمايه اقدام افراد معتاد است.

هر كاري كه مي كنيم و يا به هر چه مي انديشيم در سلول هاي ما ميلي ايجاد مي كند كه نمي توان آن را پاك كرد. بنابر اين براي درمان اعتياد نبايد خاطره يا اميال مرتبط با رفتار اعتيادي را محو كنيم، بلكه مي بايست بر اين هدف متمركز شويم كه احساسات بسيار مثبتي در فرد معتاد ايجاد كنيم كه وسوسه هاي اعتياد را تحت الشعاع خود قرار دهد و از قدرت آنها بكاهد. يعني فرد معتاد جدا از تجربه مواد مخدر، تجربه لذت بخش ديگري داشته باشد كه بتواند به آن رجوع كند و در پرتو تماس با آن و لذت و رضايت ناشي از آن، به نيروي قدرتمندي براي بهبود خويش دست يابد. به همين دليل، درمان با اين روش، بر ايجاد يا احياي احساسات مثبت در فرد معتاد متمركز است و البته احياي چنين احساساتي ممكن نيست مگر آن كه فرد به خودشناسي و شناخت نسبتاً دقيق تري از شادي، رضايت و سرور، دست يافته باشد.

اين مقاله كوتاه در پي طرح روش هاي درماني اعتياد(كه در جاي خود كاملاً لازم و ضروري است) نيست بلكه بيشتر قصد دارد، با اشاره به خلاهاي معنوي كه در همه ما هست، بر اين واقعيت تأكيد كنيم كه اگر اين نيازهاي عميق معنوي، تحت هدايت صحيح قرار نگيرند، حتي اگر به مواد مخدر معتاد نباشيم، شادي هايمان منحصر به خوشي هاي سطح پايين و تنزل يافته اي خواهند شد كه هرگز پاسخگوي نياز ما نيستند. در نتيجه به مرور مانند معتاداني مي شويم كه هميشه در آرزوي سروري ورأي واقعيت هاي روزمره زندگي اند و البته هرگز نمي توانند آن را در پرخوري، كار، اقدامات جنسي، تلويزيون يا... بيابند.

اينك مجدداً مي پرسيم: آيا شما معتاد هستيد و آيا سعي داريد خلاء معنوي خود را از راه هاي نادرست پر كنيد؟

اگر به شناخت عميق تر و دقيق تري از خود و از مفهوم رضايت و سرور دروني نرسيده باشيم و اگر اين شناخت ما را به سوي سرمنشأ سرور و پركننده حقيقي تمام خلاء هاي دروني و معنوي هدايت نكرده باشد، بي تعارف حواسمان باشد كه معتاديم، يا به زودي به شكلي از اشكال اعتياد، مبتلا خواهيم شد!

www.linkestan.com/news/ARTICLEview.asp?key=608

سايت لينكستان